Yalnızlığı kendime yakıştıran hep ilk ben olurdum yıllarca. Lisenin sonuna doğru biraz bu olguyu kırdım sandım tam ki kendimi İzmir’de buldum kendimi. Üniversitede de yalnız geçirdiğim zamanlarda çok keyif aldığımı bilirim.  Topluca yapılan şeyleri de pek sevmezdim. Ta ki İstanbul’a taşınana kadar. Bu seranat çok uzamasın direk girelim konuya istiyorum. Buraya geldim geleli yalnızlıktan nefret eder oldum. Kimi zaman evde kimse olmuyor (çoğu zaman mı desem?) içim daralıyor. Eski evimde en az 5 kişilik kahvaltılar, dost kahkahalar alıştırdı beni yalnız kalamamaya.

Bir farklı İstanbul silüeti...

Fotoğrafladığım bir başka İstanbul silüeti…

Alışıyoruz işte. Çok basit aslında nedeni. Ama asıl önemlisi sanırım fedakarlıklara da, bencilliklere de alıştığımızı bir türlü düşünmememiz, aklımıza getirmememiz. Fedakarlık ve bencillik dedim ama siz bana bakmayın, en masum iyiliği ve en doğal kötülüğü söylemek en doğrusu sanırım bu durumda, neyse… Bu yazının devamını okuyun »