Parkur demişken; tabi biz sürekli aynı parkurdan sıkılmak üzereyiz. Birazcık web arama yaptıktan sonra en çok ismi geçen parkurlar şöyleymiş;

• Yeniköy – Tarabya
• Tarabya – İstinye
• İstinye – Emirgan
• Sultanahmet – Ahırkapı
• Fenerbahçe – Bostancı
• Kuzguncuk – Üsküdar
• Belgrad Ormanı
• Kadıköy – Moda
• Bebek – Rumeli Hisarı
• Çengelköy – Kandilli
• Büyük Ada

diye uzayıp giden bir liste çıkıyor. Bu hafta muhtemelen bu parkurların birinde ağırlayacak İstanbul bizi. Belki böyle de bir seri başlar? Adı da İstanbul adım adım olsun. Her gün bir şarkı serisinin üyesi olan bu post görevini yerine getirsin artık. Eskilerden geliyor…

Link : [Banu - Ölsem de Bir]

PS : En sevdiğim hayvanlar sırasızca baykuş, deniz anası, vatoz ve ahtapot. Bilginiz olsun.

After some googling i found the solution. Here a simple test class annotation applied and some details for preventing this situation.

import org.junit.Before;
import org.junit.Test;
import static org.junit.Assert.*; 

public class MyUnitTest{ // 1. Do not extend TestCase

  @Before
  public void setUp() {
    // 2. No super call
  }

  @After
  public void tearDown() throws Exception {
  }

  @Test
  public void caseOneTest() { // 3. No need "test" prefix

    // 4. Assert static imported
    assertTrue(true);
  }
}

Çok da felsefeye gerek yok, girince çıkılamayacak dönemlerdeyiz.

Bu post bu aralar kendini çok dinleyenler için gelsin. Biraz da bunu dinleyin;

Chris Cornell’dan geliyor…

Link : [Chris Cornell - Billy Jean]

sevgiler.

Biz zamanlar Gaziantep’de bulunmuştum. Bir zamanlar dediğim de birgün. Zaten anlata anlata bitirememiştim, yiye yiye bitirdiklerimi. Dün de Acıbadem-Home-Team bir davette bulundu, duyduk ki Antep’e gidilmiş, baklavalar alınmış iki farklı yerden. Ama bir türlü karar verememişler hangisi daha lezzetli diye. Sonra tabi bir bilene danışmak durumunda olduklarını anladılar. Neyse…

Şaka bir yana baklavalar bir yana Onat bu aralar cidden acayip davranıyor. Dün

-Rağat ol büssürü manita filmi indirdim.

Ben açıkçası dizilerden vazgeçeceğini düşünmüyordum Onat’ın. Hatta Başar’a dedim ki

- Bu adam böyle aylak duracağına çeviri yapsa nazo82 kadar ünlü olmuştu…

nT_86 rumuzuyla çeviri görürseniz şaşırmayın. Dexter’la aynı sahne de rol alıcaksın boru mu? Ama adam “manita filmi”nde de iddialı. Filmlerin analizini yapmış, sahneleri falan hepsini biliyor saniye saniye… Hangisi hareketli, hangisi daha romantik… Neyse adamın hakkını yemeyelim bizi başka bir diziyle de tanıştırdı bu arada.

The Walking Dead.

Korktuk baya valla. Bugün de iki bölüm falan izlerim heralde. Tipik gerilim var aslında korkudan çok. Bilemiyorum nasıl ilerleyecek. Hafiften drama da koymuşlar diziye.

Ama baklavalar iyiydi.

Hadi bakalım.

Bilginize, iyi çalışmalar

–

Çağdaş.

PS: Bu arada adamı da bi yayınlayayım, ilerde yaşlanınca “böyle de bi tip vardı ben de çok severdim la” derim.

url : [Hayko Cepkin - Açtırdınız Kutuyu]

Link[Norah Jones & Peter Malick Group - New York City]

İstanbul sanki kışın daha mı güzel ?

Link : [Jeff Beck (feat Joss Stone)I Put A Spell On You]

Special thanks biyu-cansu :]

Link : [Gotye - Somebody I Used to Know]

Bu kısa bilgilendirmenin ardından ilk şarkımızı koyalım;

Sevgiler.

Link : [Jason Mraz - One Find]

Uzun süredir yazmıyorsun diyenler var çokça. Uzun süredir fotoğraf çekmiyorum. Çektiğim seriler yarım kaldı. Yarım kalan yazıları da bir görseniz. Sanırım bahar sonbahar olunca yarım kalmak, yarım bırakmak işin adeti oluyor.

Geçmişe baktığında yarım kalan o kadar çok şey var ki. Gerçi şöyle de bir yaklaşım var, yarım kalmışsa yarım olduğunu nereden bilebilirsin ki, çıkarım neyin üzerinde oturmakta? Planlardan? Beklentilerden?

Yarım dolu (boş) bardağın tam dolu olması gerektiği bir beklenti. Yarım kalan yazının tamamlanması bir plan.

Bu esintiden çıkardığımız; bulamadığınız hatalar kabullenmelerin içinde. [meali : check assumptions]

(Jeremy Zilar’a selam olsun)

– Tabi maddelerimi konu bazlı değil de kronolojik bir düzende yazmak daha mantıklı. –

Gün : Mayıs 18, İlk özgür güne uyanış.

Tabi yanında garipsemeler, duraksamalar ile birlikte. Düşüncelerin derinine inince hayatın akışı çok hızlı ve farklı geliyor. Önce yön bul, sonra hızlan… İnsanın geçmişinden kurtulması zor bir durum. Hele yaşanmışlıklar kuruduysa, katılaştıysa izler tek yol yeni izler ile gölgelemek üzerini kapamak vesaire. Leke yaşken silinir. Tuzlu su da iyi gelir. Dedik.

Gün : Mayıs 26, Kaş Merhaba.

Dalgalarda tanıdık bir gülümseme var, yeni tanıştığımız yağmur da tadı oldu, tuzlu geçen bir haftanın. Fethiye eh dedirtti yine de zevk almasını bilen olduk diyelim kısa geçelim. Nitekim özelimiz o kısmı.

Gün : Temmuz 11,  For Whom The Bell Tolls.

Sabah 6:45′de alarm sesiyle uyanmak  ve yola çıkmak. Yeni ofis. Yeni insanlar. Ve tabi beraberinde alışma süreci. Biraz homesick, biraz sıkıntı idare ettik. Yakındır kendimi paraladığım günlerin gelmesi. Gelsin de yine kurtulmanın felsefesini yapalım burada. Yavaştan insanlara alışmaya başladım. İşe ısınmak var sırada. Sonra da short term, long term diye gidecek planlamalarım hayata ilişkin. Güzel şeyler olacak. Bi şekilde olacak. (Genelde şu şekilde olur : Amat Victoria Curam)

–Sonuç–

Neyse, hoşbulduk.

öperim.