Sonbahar gelirken beni en çok sevindiren yanı bağlara ala düşmesidir… Acemice budanmış, önceden kükürtlenmiş, ot içinde bakımsız gibi görünen fakat bir o kadar da canlı asmanın yanına yanaşıp sepetinizi yerleştirmek için güzel ve ulaşılabilir bir yer aramanın bile tadı başkadır.

Bağ makasını kullanmadan önce meyvesini saklayan o dalları usulca kaldırmalı, altında gizlenen mor üzüm salkımlarına ulaşmalısınız. Dalından almadan önce insanın dokunası gelir tanelere ve o toz tabakası elinize bulaşır, daha canlı bir renkle dayanılmaz kılar kendini. Ağırlığına şaşar, düzenli bir düzensizlikle sizi karşılamasına gülümsersiniz. Ardı ardına dizilmiş tanelerin kimisi affınıza sığınır yer yer yeşil kalmış taneleriyle. Kimi salkımlar ise dokunsanız patlayacakmış gibi salınır…

photographed by 314R

Hazzın bir ileri safhası insanın onu kendi hayatına dahil etmesine yöneliktir. Pek niyetlidir salkımın kendisi zaten. Bağ bıçağının kavisli ve keskin iki kolu arasında salıverir kendini… Usulca alınıp sepetin ona ayırdığınız köşesine yavaşça uzanır. Öyle özenli uzanır ki oradan çıkarken de zarar görmesin diye sapını yukarıda bırakırsın.

Ve sonra bir sonraki asma.

Özledim.

Nereden geldi şimdi kış ortasında bu sonbahar zevki aklıma? Daha yaz var dolu dolu geçmesini istediğim.

Bunu aklıma düşürene sevgiler…

PS: Sana çizdiğim üzüm sarmaşığı** dağıldıysa bir daha çizerim ki… Belki bir de balık yaparım.

* Ala düşmek : Yeşil üzüm salkımlarının olgunlaşma sürecinin başlaması, tane tane kızarmasıdır.

** Üzüm sarmaşığı : Benim hayal gücümde türettiğim sarmaşık bitkisi. Küçük küçük yaprakları olan, minik minik üzümleri olan mürekkepten oluşan tek renkli hayal bitkisi. Yaşam alanı insan tenidir.